اگر مهارت های ارتباطی را در فرهنگ لغات جستجو کنیم یکی از تعریف های ارایه شده بدین شرح است: مهارت های ارتباطی عبارت است از توانایی انتقال اطلاعات به شخص دیگر بطور موثر و کار آمد. مهارت های خوب ارتباطی در موارد کلامی، غیر کلامی و نوشتاری، امر به اشتراک گذاری اطلاعات بین افراد در یک شرکت را در جهت منافع تجاری برای مدیران کسب و کار تسهیل می کند. هارجی، ساندرز و دیکسون (۱۳۷۷) در مورد راه های ایجاد مهارت های ارتباطی به مهارت گوش کردن اشاره می کنند و دقت در گوش کردن به طرف مقابل را در برقراری ارتباط خوب موثر می دانند(کلارو [1]و همکاران،2018)
هارجی و همکاران (۱۳۷۷) مهارت ابراز وجود را راه دیگری برای ایجاد مهارت ارتباطی می دانند و می گویند هر فردی حریم یا فضای مشخص منحصر به فردی دارد. احترام گذاردن دیگران به حریم شخصی ما این حق را به ما می دهد که برای خود ارزش هایی داشته باشیم اما مردم اغلب می کوشند ارزش های خود را به ما تحمیل کنند. داشتن این مهارت ما را از سلطه گری و سلطه پذیری متمایز می کند. از آنجایی که حفظ این حريم متقابل است، در هنگام برقراری ارتباط باید حریمی را برای خود و دیگران قایل شویم که نه خود وارد مرزهای آنان شویم و نه به آنها اجازه ورود دهیم که این امر مستلزم ارزیابی مجدد ارزشهای خود و نیز قدرت انتخاب واکنش های مناسب است(رابا[2]،2018). در ادامه مهارت های رفع تعارض نیز از جمله مهارت های ایجاد ارتباط محسوب گردیده است. از آنجایی که تدافعی بودن اشخاص مانع تصمیم گیری ها و اقدامات سازنده است، این مهارت مانع از ایجاد تعارض می شود. از دیگر موارد ذکر شده رفتار غیر کلامی است که به عنوان یکی از اجزای جدانشدنی فرآیند ارتباط است و کاربرد آن به عنوان تاکید و تسهیل برای بخش های کلامی است. رفتار غیر کلامی به تنظیم جریان ارتباط کمک می کند و با فراهم آوردن بازخورد برای تعامل کنندگان، به شروع و حفظ ارتباط کمک می کند. تعامل کنندگان باید بتوانند به نوعی به درک مشترک دست یابند(امنتروپ[3] و همکاران،2021).
[1] Claro
[2] Raba
[3]Ammentorp
همچنین می توانید فایل های مشابه زیر را خریداری کنین: