باتوجه به ارتباط نزدیک سلامت روان با بهداشت عمومی و عوامل اجتماعی موثر بر سلامت، میتوان گفت که بدون سلامت روان دستیابی به بخشهای دیگر سلامت امکانپذیر نیست. سلامت روانی از دید سازمان بهداشت جهانی چیزی فراتر از نبود اختلالات روانی است و شامل مواردی مانند خوب بودن ذهنی، ادراک خودکارآمدی، استقلال و خودمختاری، کفایت و شایستگی، وابستگی بین نسلی و خودشکوفایی توانمندیهای بالقوه فکری و هیجانی میشود (سازمان بهداشت جهانی، 2001). طبق آمار متاسفانه حدود 919 میلیون نفر در سراسر جهان از اختلالات روانپزشکی رنج میبرند و در ایران نیز شیوع اختلالات روانپزشکی در کل کشور با توجه به مطالعهای که در سال 1390 انجام شده است 6/23 درصد و در جامعه کار و تولید با توجه به مطالعه انجام شده در سال 1395 به میزان 4/35 درصد ارزیابی شده است (سازمان بهداشت جهانی، 2003). براساس گزارش سازمان جهانی بهداشت، بیشتر اختلالات روانی قابل پیشگیری هستند. مداخلات و مراقبتهای دوره بارداری و کودکی، آموزش مهارتهای زندگی، والدی و همسری از موثرترین مداخلات در پیشگیری از اختلالات روانی هستند. رویکردهای مراقبت از بیماران روانی و آموزش خانوادههایی که بیمار روانپریش دارند از ضروریات این نوع خدمات محسوب شده است (دماری و همکاران، 1398).
طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی، تقریباً 128 میلیون نفر در سراسر جهان در سال 2023 از افسردگی رنج میبردند. جدای از علائمی مانند خلق افسرده در اکثر اوقات روز، بیلذتی، خستگی و کاهش قابل توجه عملکردهای اجرایی (مانند حافظه، تمرکز)، یکی از ویژگیهای اصلی افسردگی پردازش اطلاعات با سوگیری منفی است. این شامل توجه گزینشی به جنبههای خاص (عمدتاً منفی) تجارب فرد، الگوهای تفکر سفت و سخت و مغرضانه است (ون[1] و همکاران، 2023) و مانع پردازش اطلاعات مثبت میشود (کوبی و گلومبوسکی[2]، 2021). نشخوار فکری، جزء رایج علائم افسردگی است و مستلزم تفکر منفی تکراری در مورد گذشته است (بوگ[3] و همکاران، 2022)، نمونه دیگر این است که چگونه میتوان شناختهای افسردگی را از دیدگاه یک بعد زمانی مشخص کرد. از سال 2008 تا 2018، میزان ابتلا به افسردگی تقریباً 20 درصد در سراسر جهان افزایش یافت و روند افزایشی سالانه را نشان داد (بریگید[4] و همکاران، 2019). افراد افسرده معمولاً اشکال پرخاشگری متعددی را نشان میدهند که به درون و بیرون اشاره میکنند، مانند خودآزاری، خودکشی، تکاندهنده، بیقراری، که میتواند نه تنها به بدن و زندگی آنها بلکه به زندگی دیگران نیز آسیب برساند (هیل[5] و همکاران، 2020).
[1] Wen
[2] Kube and Glombiewski
[3] Böge
[4] . Brygid
[5] . Hill