مبانی نظری رویکرد سکوسازی

در زمینه آموزش، پذیرش فزاینده­ای از تکنیک­ها و راهبردهای آموزشی نوآورانه برای افزایش ساخت دانش برای مربیان و یادگیرندگان وجود دارد (سان[1] و همکاران، 2021). یکی از این استراتژی‌ها رویکرد سکوسازی است که تکنیک‌های مختلفی مانند مدل‌سازی معلم، زبان ساده، تصاویر بصری و یادگیری مشارکتی را برای تسهیل یادگیری و شیوه‌های آموزش زبان در بر می‌گیرد. با پیشرفت تکنولوژی، رویکرد سکوسازی گسترش یافته و شامل رویکرد سکوسازی­های آنلاین یا عمودی می­شود و از اینترنت برای حمایت از یادگیری استفاده می­کند (ریچاردسون[2] و همکاران، 2022).

گنجاندن رویکرد سکوسازی آنلاین در آموزش تأثیرات مثبتی بر خودتنظیمی، مهارت‌های فراشناختی، انگیزه و مشارکت دانش‌آموزان نشان داده است. این ادغام رویکرد سکوسازی فیزیکی و آنلاین منجر به یادگیری ترکیبی شده است، یک رویکرد آموزشی که آموزش سنتی کلاس درس را با عناصر آنلاین ترکیب می‌کند و به دانش‌آموزان اجازه می‌دهد تا استقلال بیشتری در تجربیات یادگیری خود داشته باشند. یادگیری ترکیبی رویکردهای مختلفی مانند یادگیری مبتنی­بر وب با آموزش سنتی یا ادغام چندین روش ارائه را ترکیب می­کند (هورن و استکر[3]، 2017).

تحقیقات نشان می‌دهد که یادگیری ترکیبی منجر به پیشرفت، عملکرد و تجارب، افزایش تعامل، تسهیل یادگیری و ترویج کاربرد عملی دانش می‌شود (لی و همکاران، 2020). دلایل انتخاب یادگیری ترکیبی از اثربخشی آموزشی و دسترسی به تعامل اجتماعی، توانمندسازی شخصی، کارایی هزینه و سهولت تغییر متفاوت است. در توسعه مهارت زبان، رویکرد سکوسازی همسالان به عنوان یک رویکرد ارزشمند برای بهبود مهارت‌های زبانی و تقویت مشارکت فعال در کلاس ظاهر شده است (رودریگوز[4] و همکاران، 2022). رویکرد سکوسازی همسالان شامل همسالان است که پشتیبانی ساختاریافته­ای را ارائه می­دهند و دانش­آموزان را قادر می­سازد تا به طور مؤثر وظایفی را که ممکن است به صورت فردی چالش­برانگیز باشند، انجام دهند. تحقیقات قبلی اثربخشی تکنیک‌های مختلف رویکرد سکوسازی، از جمله رویکرد سکوسازی همسالان را در افزایش مهارت‌های زبانی مانند درک شنیداری، درک مطلب، مهارت دستور زبان و توانایی گفتار بررسی کرده‌اند (علی زارعی و رضادوست[5]، 2020).

 


[1] Sun

[2] Richardson

[3] Horn & Staker

[4] Rodríguez

[5] Ali Zarei & Rezadoust