مبانی نظری خودکارآمدی دیجیتال

خودکارآمدی یکی از عوامل گوناگون و پرکاربرد در نظریه‌ی شناختی‌ـ‌اجتماعی است که به‌دلیل نقش تعیین‌کننده‌اش در ایجاد انگیزه در یادگیرندگان، به‌طور گسترده مورد بحث قرار گرفته است. واکنش دانش‌آموزان نسبت به تکالیف درسی، اهداف و برنامه‌های آموزشی متفاوت است؛ برخی واکنش‌ها مشتاقانه و برخی دیگر با بی‌میلی و اجتناب همراه‌اند. دانش‌آموزانی که اشتیاق تحصیلی دارند، عمدتاً بر مسائل و موضوعاتی که باید یاد بگیرند تمرکز می‌کنند (کیم[1] و همکاران، 2021). کسانی که باورهای خودکارآمدی قوی‌تری دارند، پشتکار و تلاش بیشتری برای انجام تکالیف خود نشان می‌دهند، در مقایسه با دانش‌آموزانی که خودکارآمدی پایینی دارند، و در نتیجه، عملکرد بهتری نیز از خود نشان می‌دهند. خودکارآمدی به توانایی فرد در رویارویی با مشکلات، دستیابی به اهداف و موفقیت اشاره دارد، و تحت تأثیر ویژگی‌های شخصیتی مانند باور به خود، تلاشگری و تسلیم‌ناپذیری قرار می‌گیرد (نوروزپور[2] و همکاران، 2021). بندورا (1993) خودکارآمدی را سازه‌ای تعریف می‌کند که از طریق آن، مهارت‌های شناختی، اجتماعی، هیجانی و رفتاری انسان به‌طور مؤثری سازمان‌دهی می‌شوند تا به اهداف گوناگون دست یابد. برای غلبه بر پیچیدگی پردازش داده‌های چندبُعدی و فرایند حل مسئله، افراد باید از سطح بالایی از خودکارآمدی برخوردار باشند تا در موقعیت‌های تصمیم‌گیری پیچیده و تفکر تحلیلی به نتایج از پیش تعیین‌شده دست یابند. هرچه باورهای خودکارآمدی فرد بالاتر باشد، بیشتر برای پردازش شناختی، کار و تفکر تحلیلی تلاش می‌کند. باورهای خودکارآمدی بر انتخاب فعالیت‌ها، میزان تلاش و پایداری فرد اثرگذارند. دانش‌آموزانی که خودکارآمدی تحصیلی بالایی دارند، به‌جای اجتناب از انجام وظایف، خود را درگیر کار می‌کنند، در فعالیت‌ها سخت تلاش می‌کنند و در مواجهه با سختی‌ها مدت‌زمان بیشتری به کوشش خود ادامه می‌دهند. اما افرادی با خودکارآمدی پایین، میزان تلاش خود را کاهش داده و در برابر دشواری‌ها به راه‌حل‌های سطح پایین‌تر متوسل می‌شوند(شریف محمدی[3] و همکاران، 2020). خودکارآمدی به افراد کمک می‌کند تا در برابر استرس و افسردگی مقاومت کرده و در مواجهه با چالش‌های محیطی موفق شوند. پایین بودن خودکارآمدی اغلب مشکلات هیجانی و اجتماعی را افزایش می‌دهد که بر سلامت روان فرد تأثیر منفی می‌گذارد (حیات و شاطری[4]، 2019). خودکارآمدی تحصیلی به ظرفیت دانش‌آموز برای شناسایی فرصت‌ها و موانع موجود در محیط، بدون به خطر انداختن انگیزه یا درگیری شناختی و هیجانی او مربوط می‌شود (شین و بولکان[5]، 2021).

 


[1] Kim

[2] Nowruzpoor

[3] Sharif Mohammadi

[4] Hayat & Shateri

[5] Shin & Bolka