مبانی نظری یادگیری خودراهبر

یادگیری خودگردان به توانایی دانش‌آموزان برای شناسایی نیازهای یادگیری خود و مسئولیت‌پذیری در فرایند یادگیری‌شان اشاره دارد، برای مثال از طریق برنامه‌ریزی مطالعه، انتخاب منابع و جستجوی کمک (کارا[1]، 2022). هر دو مفهوم، یعنی سواد دیجیتال و یادگیری خودگردان، به ویژگی‌های دانش‌آموزان و سطح مشارکت آن‌ها مربوط می‌شوند. سطوح بالاتر سواد دیجیتال و یادگیری خودگردان منجر به افزایش مشارکت دانش‌آموزان و در نتیجه ارتقای عملکرد تحصیلی می‌شود. این دو مفهوم همچنین با خودکارآمدی ارتباط نزدیکی دارند (هوانگ و اوه[2]، 2021). خودکارآمدی به ارزیابی و باور فرد نسبت به توانایی‌های خود برای غلبه بر موانع و حل مشکلات آینده اشاره دارد. به عبارت دیگر، خودکارآمدی توانایی دانش‌آموزان را در مواجهه با وضعیت‌هایی که عناصر جدید و غیرقابل پیش‌بینی دارند توصیف می‌کند. دانش‌آموزانی که خودکارآمدی بالاتری دارند، پایدارتر هستند و تلاش بیشتری برای حل مشکلات خود می‌کنند. لازم به ذکر است که سطح خودکارآمدی بین افراد متفاوت است و این تفاوت‌ها می‌تواند به تربیت، جنسیت یا نحوه سنجش آن بستگی داشته باشد (هامان[3] و همکاران، 2021).

یادگیری خودراهبر معمولاً به فرایند یادگیری‌ای گفته می‌شود که در آن یادگیرنده مسئول نیازها و اهداف یادگیری خود است ، فعالیت‌های یادگیری را مدیریت می‌کند، منابع آموزشی مورد نیاز را جست‌وجو می‌کند، مسائل یادگیری را حل می‌کند و پیشرفت خود را پایش می‌نماید. اصطلاح یادگیری خودراهبر اغلب به‌صورت مترادف با مفاهیمی چون یادگیری مستقل، یادگیری خودمختار  یا خودآموزی به‌کار می‌رود. نولز (1975) مفهوم یادگیری خودراهبر را مطرح کرده و آن را فرایندی تعریف کرده است که در آن فرد، با کمک یا بدون کمک دیگران، در تشخیص نیازهای یادگیری، تدوین اهداف یادگیری، شناسایی منابع انسانی و مادی برای یادگیری، انتخاب و اجرای راهبردهای مناسب آموزشی و ارزیابی نتایج یادگیری ابتکار عمل را در دست می‌گیرد (هوانگ و هو[4]، 2021). مهارت یادگیری خودراهبر برای دانش‌آموزان از سه جهت اهمیت ویژه‌ای دارد: نخست، انتقال دانش دیگر صرفاً در انحصار معلم نیست؛ هر فردی می‌تواند خود به جست‌وجوی دانش جدید بپردازد. دوم، یادگیری محدود به دیوارهای کلاس نیست و می‌تواند در هر مکان و زمانی اتفاق بیفتد و سوم، یادگیری فرایندی مادام‌العمر است؛ به این معنا که یادگیری فقط در دوران کودکی یا نوجوانی رخ نمی‌دهد، بلکه افراد در طول زندگی، دانش و مهارت‌های جدیدی می‌آموزند (خدایی[5] و همکاران، 2022).

 


[1] Kara

[2] Hwang and Oh

[3] Hamann

[4] Hwang and Oh

[5] Khodae