مرخصی به زمانی گفته میشود که کارکنان در ساعات کاری عادی از کار مرخصی میگیرند و این حق یا بر اساس قانون و یا قرارداد به آنها تعلق میگیرد . مرخصی یکی از اجزای اساسی حقوق کاری است که تضمین میکند کارکنان فرصت استراحت، بهبودی و رسیدگی به امور شخصی را بدون تهدید امنیت شغلی خود داشته باشند. مفهوم گرفتن مرخصی جنبههای متعددی دارد که شامل انواع و سطوح مختلف حقوق میشود و این حقوق بسته به قوانین، مقررات شرکت و توافقات شخصی متفاوت است. مرخصی را میتوان به دستهبندیهای مختلفی از جمله مرخصی با حقوق و بدون حقوق تقسیم کرد. مرخصی با حقوق در مدت استراحت جبران مالی ارائه میدهد، در حالی که مرخصی بدون حقوق این جبران مالی را ندارد . علاوهبراین، مرخصی ممکن است توسط دولت الزام شود، مانند مرخصی زایمان یا مرخصی استعلاجی، یا اینکه به انتخاب فرد باشد که کارفرما گزینههای مرخصی اضافی فراتر از قانون را فراهم میکند . بهعلاوه، دلایل درخواست مرخصی گسترده و متنوع است، از جمله سلامت شخصی، تعهدات خانوادگی، اهداف آموزشی و سفرهای تفریحی که نشاندهنده نیازهای گوناگون کارکنان در طول دوران حرفهای آنها است (آنتال[1] و همکاران، 2023).
امروزه بهرهمندی از مرخصی بهعنوان یکی از حقوق معنوی کارکنان در نظام اداری و همچنین کارگران، در کشورهای مختلف به رسمیت شناخته شده است. در نظام حقوقی ایران نیز، علاوه بر شناسایی مرخصیهای عمومی که در قانون مدیریت خدمات کشوری بهعنوان قانون عمومی حاکم بر نظام اداری مطرح شده و شامل مرخصیهای استحقاقی، استعلاجی و بدون حقوق میشود، در برخی قوانین دیگر نیز مرخصیهای ویژهای برای بعضی از کارکنان بر اساس شرایط کاری، محل اشتغال یا جنسیت آنها پیشبینی شده است (دانش ناری و صابری، 1403).
همانطور که میدانیم، افراد از مرخصی به عنوان یک دستاورد مثبت در کار یاد میکنند. این امر به دلایلی همچون فاصلهگیری از کار، کاهش تنش، بهبود روحیه و بهرهبرداری از فرصت برای انجام فعالیتهای مورد علاقه رخ میدهد. از طرفی، تحقیقات متعددی نشان داده که مرخصی میتواند استرس را کاهش دهد، کارایی را افزایش دهد و سلامت کارکنان را بهبود ببخشد. هر کارمند در طول سال با استفاده از مرخصی استحقاقی و تعطیلات ملی و مذهبی در دورههای زمانی مختلف میتواند به تجدید قوای جسمی و روحی بپردازد و همچنین به مسائل خانوادگی خود رسیدگی کند (راز، 1388).
[1] Antal