مبانی نظری انعطاف پذیری زنجیره تامین

در جهان امروز تغییر سریع است و انطباق موفقیت‌آمیز، یک بخش مهمی از موفقیت در عصر حاضر است. چالش سازمان‌ها برای ایجاد ساختارهای منعطف و ایجاد قابلیت انعطاف‌پذیری در دنیای متغیر فعلی، بیش از گذشته است. کسب‌وکار باید به‌اندازه کافی انعطاف‌پذیر باشد تا هم تهدیدات غیرقابل‌پیش‌بینی و هم فرصت‌های موجود در آینده نامطمئن و محیط بی‌ثبات را مدیریت کند. انعطاف­پذیری زنجیره تأمین، توانایی شرکت در تغییر ترکیب، ظرفیت و وسعت ارائه خدمات و گزینه­های ارائه خدمات در دسترس مشتریان است (اوجها[1] و همکاران، 2020). انعطاف­پذیری زنجیره تأمین، توانایی سازمان برای پاسخ به تغییرات ناگهانی بازار و محیط اطراف است. تغییرات ممکن است در نیازهای مشتری، سیاست­های مرتبط با کسب­وکار، تقاضای مشتریان، طراحی و غیره باشد. انعطاف­پذیری قابلیتی است که باعث می­گردد شرکت­ها به تغییرات در ذوق و سلیقه مشتری، کاهش چرخه عمر محصول و عدم قطعیت تأمین­کنندگان به­طور مناسبی پاسخ دهند. مفهوم اولیه انعطاف­پذیری تنها به انعطاف­پذیری ساخت محدود بود ولی اخیراً دامنه آن در تمام زنجیره تأمین گسترش یافته است. انعطاف­پذیری به سازمان­ها اجازه می­دهد تا تغییر در فرایندهایشان را مطابق با ساختار زنجیره تأمین موجود و بدون تغییر طراحی کل زنجیره تأمین تنظیم نمایند. انعطاف­پذیری در زنجیره تأمین از انعطاف­پذیری اجزا مختلف و زیر اجزای زنجیره تأمین ناشی می­گردد. انعطاف­پذیری یک مزیت رقابتی برای مدیریت زنجیره تأمین محسوب شده و از اهمیت بسیاری برخوردار است زیرا در بسیاری از صنایع شرکت­ها نمی­توانند با یکدیگر رقابت کنند و لی رقابت بین زنجیره تأمین­شان امکان­پذیر است (عباسی و همکاران، 1395).

شرکت­ها معمولاً انعطاف‌پذیری و انعطاف‌ناپذیری را ترکیب می‌کنند و آنچه امروزه در حال ظهور است، جایگزین‌های جدیدی به‌جای گرایش ساده به‌سوی انعطاف‌پذیری بیشتر است. بنابراین، انعطاف‌پذیری برای متناسب شدن با محیط پرتلاطم کسب‌وکار در جهت حفظ مزیت رقابتی، یکی از چالش‌های اساسی فراوری مدیران امروز است. انعطاف‌پذیری سازمانی با توجه به منابع سازمان و توانایی‌های مدیریتی به سازمان اجازه می‌دهد و در تغییرات محیطی، خود را با محیط منطبق کند. به بیانی ساده در ادبیات مرتبط با انعطاف­پذیری، تعاریف زیادی در این زمینه وجود دارد. انعطاف­پذیری اغلب به توانایی سیستم برای مقابله با تغییرات اشاره می­کند. با درنظر گرفتن انعطاف­پذیری زنجیره تأمین به­عنوان یک سیستم باز که نه تنها خود شامل انعطاف­پذیری است، بلکه عوامل، منابع و نتایج عملکرد آن نیز انعطاف­پذیر می­باشند، می­توان مطالعات مربوط به انعطاف­پذیری در مدیریت عملیات، مدیریت زنجیره تأمین و بازاریابی را در این ابعاد سازمان قرار داد. کیم (1991)، دو بُعد اصطلاح انعطاف­پذیری را از یکدیگر متمایز ساخته است: انعطاف­پذیری استراتژیک و انعطاف­پذیری زنجیره تأمین (هان[2] و همکاران، 2014). زنجیره تأمین مدرن، تأمین انعطاف­پذیر بین خریدار و فروشنده را دنبال می­کند. در بسیاری از موارد، تقاضا برای محصول نهایی بسیار نامشخص می­باشد. در زنجیره تأمین رابطه­ای را می­توان بسیار انعطاف­پذیر درنظر گرفت که در آن تحت شرایط تأمین مختلف در هزینه تدارکات، کاهش اندکی وجود داشته باشد. در یک رابطه انعطاف­پذیر، قرارداد تأمین به خریدار اجازه می­دهد تا برخی از تأثیرات نامطلوب عدم اطمینان مشتری را به تأمین­کننده انتقال دهد. این امر به کاهش خطر موجودی برای خریدار منجر می­گردد (آقایی و آقایی، 1397).

 


[1] . Ojha

[2] . Han