
در جهان امروز تغییر سریع است و انطباق موفقیتآمیز، یک بخش مهمی از موفقیت در عصر حاضر است. چالش سازمانها برای ایجاد ساختارهای منعطف و ایجاد قابلیت انعطافپذیری در دنیای متغیر فعلی، بیش از گذشته است. کسبوکار باید بهاندازه کافی انعطافپذیر باشد تا هم تهدیدات غیرقابلپیشبینی و هم فرصتهای موجود در آینده نامطمئن و محیط بیثبات را مدیریت کند. انعطافپذیری زنجیره تأمین، توانایی شرکت در تغییر ترکیب، ظرفیت و وسعت ارائه خدمات و گزینههای ارائه خدمات در دسترس مشتریان است (اوجها[1] و همکاران، 2020). انعطافپذیری زنجیره تأمین، توانایی سازمان برای پاسخ به تغییرات ناگهانی بازار و محیط اطراف است. تغییرات ممکن است در نیازهای مشتری، سیاستهای مرتبط با کسبوکار، تقاضای مشتریان، طراحی و غیره باشد. انعطافپذیری قابلیتی است که باعث میگردد شرکتها به تغییرات در ذوق و سلیقه مشتری، کاهش چرخه عمر محصول و عدم قطعیت تأمینکنندگان بهطور مناسبی پاسخ دهند. مفهوم اولیه انعطافپذیری تنها به انعطافپذیری ساخت محدود بود ولی اخیراً دامنه آن در تمام زنجیره تأمین گسترش یافته است. انعطافپذیری به سازمانها اجازه میدهد تا تغییر در فرایندهایشان را مطابق با ساختار زنجیره تأمین موجود و بدون تغییر طراحی کل زنجیره تأمین تنظیم نمایند. انعطافپذیری در زنجیره تأمین از انعطافپذیری اجزا مختلف و زیر اجزای زنجیره تأمین ناشی میگردد. انعطافپذیری یک مزیت رقابتی برای مدیریت زنجیره تأمین محسوب شده و از اهمیت بسیاری برخوردار است زیرا در بسیاری از صنایع شرکتها نمیتوانند با یکدیگر رقابت کنند و لی رقابت بین زنجیره تأمینشان امکانپذیر است (عباسی و همکاران، 1395).
شرکتها معمولاً انعطافپذیری و انعطافناپذیری را ترکیب میکنند و آنچه امروزه در حال ظهور است، جایگزینهای جدیدی بهجای گرایش ساده بهسوی انعطافپذیری بیشتر است. بنابراین، انعطافپذیری برای متناسب شدن با محیط پرتلاطم کسبوکار در جهت حفظ مزیت رقابتی، یکی از چالشهای اساسی فراوری مدیران امروز است. انعطافپذیری سازمانی با توجه به منابع سازمان و تواناییهای مدیریتی به سازمان اجازه میدهد و در تغییرات محیطی، خود را با محیط منطبق کند. به بیانی ساده در ادبیات مرتبط با انعطافپذیری، تعاریف زیادی در این زمینه وجود دارد. انعطافپذیری اغلب به توانایی سیستم برای مقابله با تغییرات اشاره میکند. با درنظر گرفتن انعطافپذیری زنجیره تأمین بهعنوان یک سیستم باز که نه تنها خود شامل انعطافپذیری است، بلکه عوامل، منابع و نتایج عملکرد آن نیز انعطافپذیر میباشند، میتوان مطالعات مربوط به انعطافپذیری در مدیریت عملیات، مدیریت زنجیره تأمین و بازاریابی را در این ابعاد سازمان قرار داد. کیم (1991)، دو بُعد اصطلاح انعطافپذیری را از یکدیگر متمایز ساخته است: انعطافپذیری استراتژیک و انعطافپذیری زنجیره تأمین (هان[2] و همکاران، 2014). زنجیره تأمین مدرن، تأمین انعطافپذیر بین خریدار و فروشنده را دنبال میکند. در بسیاری از موارد، تقاضا برای محصول نهایی بسیار نامشخص میباشد. در زنجیره تأمین رابطهای را میتوان بسیار انعطافپذیر درنظر گرفت که در آن تحت شرایط تأمین مختلف در هزینه تدارکات، کاهش اندکی وجود داشته باشد. در یک رابطه انعطافپذیر، قرارداد تأمین به خریدار اجازه میدهد تا برخی از تأثیرات نامطلوب عدم اطمینان مشتری را به تأمینکننده انتقال دهد. این امر به کاهش خطر موجودی برای خریدار منجر میگردد (آقایی و آقایی، 1397).
[1] . Ojha
[2] . Han