مبانی نظری فعالیت های مدیریت منابع انسانی سبز

مدیریت منابع انسانی سبز، استفاده از استراتژی­های مدیریت منابع انسانی برای افزایش و توسعه استفاده پایدار از دارایی­های یک سازمان برای دستیابی به اهداف پایداری محیطی می­باشد (امجد[1] و همکاران، 2021). اصطلاح مدیریت منابع انسانی سبز بیش­تر برای توصیف نگرانی­های افراد و مدیران اجرایی در توسعه رویکردها و شیوه­ها به سمت برنامه­ریزی زیست­محیطی سازمانی بکار گرفته می­شود (شفایی[2] و همکاران، 2020). اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز یک روش عملی برای توسعه سرمایه انسانی به سازمان‌ها ارائه می‌دهد که می‌تواند عملکرد زیست‌محیطی و توسعه پایدار شرکت را افزایش دهد (جارامیلو[3] و همکاران، 2018؛ وونگ[4] و همکاران، 2018). مدیریت منابع انسانی سبز به جنبه‌های زیست‌محیطی مدیریت منابع انسانی اشاره دارد (فام[5] و همکاران، 2020) و به عنوان آن دسته از فعالیت‌های مدیریت منابع انسانی تعریف می‌شود که نتایج زیست‌محیطی مثبتی را رقم می‌زنند. اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز را می‌توان در سه فعالیت اصلی شامل؛ توسعه توانایی‌های سبز کارکنان، ایجاد انگیزه سبز در کارکنان و ایجاد فرصت‌های سبز تقسیم‌بندی کرد. رابطه بین اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز و عملکرد پایدار در مطالعات متعددی مورد بررسی قرار گرفته است (از جمله رنوویک[6] و همکاران، 2013؛ جابور و دی سوسا جابور[7]، 2016). این مطالعات نشان می‌دهند که اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز به دلیل توسعه فعالیت‌هایی مانند كاهش ضایعات، تأثیر مثبتی بر عملکرد پایداری شرکت دارند. به طور کلی در این مطالعات، استدلال می‌شود که اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز می‌تواند رفتار سبز کارکنان را بهبود بخشند تا داوطلبانه در راستای افزایش عملکرد پایداری شرکت اقدام کنند (کیم[8] و همکاران، 2014؛ فام[9] و همکاران، 2019).

در دهه 1990، مطالعات و تحقیقات در حوزه سبزسازی سازمان­ها به­عنوان روش علمی جدید پدیدار شد. می­توان گفت عبارت سبز در مباحث بازاریابی اکولوژیک ریشه دارد. در حوزه مباحث مدیریت سبز، اقدامات مدیریت منابع انسانی تحت­عنوان مدیریت منابع انسانی سبز به­وجود آمده است (آرولراجاه[10] و همکاران، 2015).

 


[1] . Amjad

[2] . Shafaee

[3]. Jaramillo

[4]. Wong

[5] . Pham

[6] . Renwick

[7]. Jabbour & de Sousa Jabbour

[8]. Kim

[9]. Pham

[10] . Arulraja