
در کشورهای درحال توسعه و اقتصادهای درحالگذار، که دارای بازارهای مالی کمتر توسعهیافته بوده، بانکها نهادهای مهمی هستند که قادرند به واسطهگری مالی پرداخته و میتوانند با ارائه روشهای گوناگون به کاهش میزان ریسک سرمایهگذاری کمک میکنند. هر یک از بانکها سعی در جذب سپردههای مردم دارند جذب سپرده برای بانکها اهمیت ویزهای دارد، چون سپردهها به عنوان منبع اصلی بانک از اهمیت ویژهای برخوردار است. زیرا وضعیت سپردهها بر نقدینگی و ریسک نقدینگی و میزان اعطای تسهیلات و در نتیجه بر هزینهها و درآمدهای عملیاتی بانک تاثیرگذار است. بنابراین، جذب سپرده به عنوان بخش اصلی فعالیتهای بانکی زمینه لازم را برای ایفای وظایف تکمیلی و قانون عملیات بانکی فراهم میکند. از این رو، جذب سپرده از سوی بانک میتواند خدمت پرداخت وام و اعتبار توسط بانک را گسترش دهد و در شرایط جاری که درآمد بانک از طریق اعطای تسهیلات تامین میشود، سودآوری بانک را افزایش دهد (راز[1]، 2017).
سپردهها از مهمترین منابع بانکها هستند و بدون آنها موجودیت بانک توجیهپذیر نمیباشد؛ زیرا سرمایه بانکها در مقابل سپردة آنها رقم ناچیزی است. ازآنجاییکه معمولاً اعطای تسهیلات که یکی از راههای اصلی کسب درآمد بانکها میباشد، از محل جذب سپردهها تأمین میگردد، لازمة این امر مجهز بودن بانکها به منابع سپرده است. انواع سپردهها عبارتند از: جاری، پسانداز. سپردههای سرمایهگذاری مدتدار که خود به دو قسم دستهبندی میشوند: کوتاه مدت، بلند مدت (علیشاهی قلعهجوقی و لطیفی، 1392). در ایران بخش قابل توجهی از داراییهای مالی در قالب سیستم بانکی به صورت سپردههای بلندمدت و کوتاهمدت سرمایهگذاری میشود که بانکها به بهرهگیری از این سپردهها در فعالیتهای تولیدی سرمایهگذاری میکنند. از سوی دیگر، نقش منحصربفرد سیستم بانکی در جذب سپرده و تأمین و تجهیز منابع مالی به دلیل فقدان بازارهای مالی گسترده بستههای نامناسب برای سرمایهگذاری خارجی و نرخ پایین پسانداز و سرمایهگذاری در شکور اهمیت دوچندان دارد. به این دلیل است که میبایست راهکار مناسبی در اتخاذ تعیین نرخ سود سپردههای بانکی نمود که از خروج سرمایهگذاری جلوگیری کند و سرمایه راکد را به سمت سیستم بانکی هدایت نماید (ژو[2] و همکاران، 2015).
[1] . Raz
[2] . Xu