
بادرنظر گرفتن نظریه اجتناب از فناوری، تهدید درک شده فناوری توسطافراد با حساسیت درکشده آنها و به شدت پیامدهای منفی بعدی از فناوری اطلاعات مربوط میشود. درحالیکه تحقیقات مربوط به تهدیدات فناوری اطلاعات هنوز بسیار محدود میباشد، نظریه اجتناب از فناوری برای توضیح عامل تعیینکننده قصد افراد برای اجتناب از تهدیدات فناوری اطلاعات در چندین زمینه مختلف بهکار گرفته شده است (مانند آلومار[1] و همکاران، 2019؛ بروارد[2] و همکاران، 2017؛ کارپنتر[3] و همکاران، 2019؛ لیانگ و ژو[4]، 2009؛ زاهدی[5] و همکاران، 2015). اکثر این مطالعات تجربی تنها بخشهایی از نظریه اجتناب از فناوری را اتخاذ کردند و نتایج متفاوتی درباره رابطه بین شدت درکشده، حساسیت و تهدید درکشده پیدا کردند (کارپنتر و همکاران، 2019). برای مثال زاهدی و همکاران (2015) نشان دادند که چگونه عملکرد و عناصر مرتبط با هزینه ابزارهای شناسایی بر ادراک کاربران از ابزارها و تهدیدات، کارآمدی در مقابله با تهدیدات و تکیه بر چنین ابزارهایی با استفاده از یک بررسی کنترلشده در دو حوزه مجزا تأثیر گذاشته است. بنابراین باتوجه به اینکه نگرانیهای جدی در مورد این احتمال وجود دارد که استفاده از هوش مصنوعی میتواند تصمیمات سازمانی بدی را به همراه داشته باشد، نظریه اجتناب از فناوری را میتوان برای درک تهدیدات مرتبط با هوش مصنوعی بهکار گرفت (کائو و همکاران، 2021).
[1] . Alomar
[2] . Breward
[3] . Carpenter
[4] . Liang & Xue
[5] . Zahedi